BrońDla prawdziwych mężczyzn?

Wniosek o wydanie pozwolenia na broń oraz listy wymaganych załączników publikowane są na stronach internetowych komend policji. To właśnie komendant wojewódzki policji w regionie zameldowania jest organem właściwym do wydania decyzji ws. przyznania lub odmowy prawa do posiadania broni. Decyzja taka ma charakter administracyjny- tak stanowi Ustawa o broni i amunicji.
Jeżeli na podstawie przedłożonego wniosku komendant policji dojdzie do wniosku, iż pozwolenia może udzielić, wnioskodawca zostanie powiadomiony o wyniku procedury oraz terminie odbioru dokumentów. Przygotowane pozwolenie na broń będzie zawierało cel, w jakim zostało wydane, rodzaj broni oraz ilość egzemplarzy, której dotyczy. Poza tym oczywiście będzie pozwalało na identyfikację właściciela pozwolenia. Razem z pozwoleniem na broń wydawane jest specjalne zaświadczenie, które stanowi podstawę dokonania zakupu- bez niego nie można legalnie nabyć ani jednej sztuki broni i ani jednego naboju. Takie zaświadczenie zachowuje ważność przez 3 miesiące od daty wydania. Jednak jeśli w tym czasie nie kupimy broni wskazanej na zaświadczeniu, będziemy mogli poprosić o kolejne i zostanie ono wydane bez konieczności przechodzenia całej procedury weryfikacji.
Po zakupie broni w ciągu pięciu dni należy bezwzględnie dokonać obowiązku rejestracji każdej sztuki. Potwierdzeniem dokonania rejestracji broni jest wpis w legitymacji posiadacza broni dokonywany bezpośrednio po dodaniu broni do systemu ewidencji. Aby zarejestrować broń trzeba mieć dowód sprzedaży (faktura, umowa cywilna) oraz samą broń.
Kiedy pozwolenie na broń wygaśnie i nie zostanie odnowione, zostanie wycofane lub utraci ważność z innych przyczyn, przez 30 dni od tej daty można jeszcze legalnie sprzedać broń, a w przeciwnym razie oddać do depozytu właściwej jednostki policji lub żandarmerii wojskowej. W czasie obowiązywania pozwolenia na broń dopuszcza się również obrót bronią pomiędzy podmiotami posiadającymi dopuszczenie do posiadanie danego rodzaju uzbrojenia. Kwestie finansowe związane z deponowaniem broni są dość zawiłe i w tym zakresie warto zapoznać się z odnośnymi przepisami Ustawy o broni i amunicji (artykuły 19, 36, 22, 41, 42, 43 oraz 54)

Każdy może wystąpić o wydanie pozwolenia na broń. W tej materii nie ma żadnych ograniczeń. Jest jednak 7 sytuacji, w których podanie zostanie automatycznie odrzucone.
Po pierwsze, kiedy wnioskodawca jest zbyt młody. Osoby pełnoletnie, ale niemające ukończonych 21 lat nie otrzymają pozwolenia na broni, chyba, że ich wniosek poprze organizacja łowiecka, szkoła, organizacja sportowa albo stowarzyszenie obronne, przy czym i tak jedyne możliwe do uzyskania pozwolenia to dla broni sportowej lub myśliwskiej. W innym przypadku pozwolenie na broń nie zostanie wydane.
Wiek to jednak nie jedyne kryterium. Ustawa z 1994r o ochronie zdrowia psychicznego określa, jakie dysfunkcje dyskwalifikują z postępowania o wydanie pozwolenia na broń. Między innymi w  tym celu przeprowadza się, a następnie okresowo powtarza, badania psychologiczne wnioskodawcy. Możliwe jest także niewydanie pozwolenia, jeśli badanie psychologiczne wykaże u wnioskodawcy zaburzenia psychofizyczne, które wprawdzie w Ustawie o ochronie zdrowia psychicznego wymienione nie są, ale znacząco ograniczają na przykład zdolność funkcjonowania poznawczego.
Pozwolenia na broń nie otrzymają także osoby nadużywające alkoholu, uzależnione lub zażywające jakiekolwiek substancje psychoaktywne.
Uważa się, że osoby należące do tych trzech grup ze względów psychologicznych nie powinny mieć dostępu do broni ani narzędzi niebezpiecznych. Ograniczenia te wprowadza się ze względu na bezpieczeństwo ich samych oraz ich otoczenia. Ponieważ w każdym z tych przypadków problemem jest tworzony przez wnioskodawcę obraz świata, zachodzi uzasadnione podejrzenie, że broń mogłaby zostać wykorzystana niezgodnie z prawem lub że wnioskodawca nie byłby w stanie zapewnić należytego sposobu przechowywania broni lub amunicji, a więc zwiększyć ryzyko, że broń taka ulegnie uszkodzeniu lub zostanie na przykład ukradziona i wykorzystana przez osoby trzecie w trakcie popełniania czynów karalnych.
Jest też inna klasa powodów niewydawania pozwolenia na broń, ale o tym napiszę w kolejnym artykule.

Poza omówionymi w poprzedniej części przyczynami odmownego rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń, istnieje też grupa przyczyn, które można by było nazwać „administracyjnymi”. O ile wcześniejsze przyczyny były ściśle związane ze stanem psychiki wnioskodawcy, o tyle powody odmowy z grupy administracyjnych nawiązują do jego przeszłości prawnej.
Przede wszystkim, polskie pozwolenie na broń mogą otrzymać tylko i wyłącznie osoby na stałe zameldowane w Polsce. Chodzi tu oczywiście o Polaków, ale także imigrantów, których pobyt w kraju został zalegalizowany. Podobne obostrzenia funkcjonują praktycznie w każdym kraju, w którym istnieje instytucja pozwolenia na posiadanie i użytkowanie broni. Polskie prawo na tym tle nie jest żadnym wyjątkiem.
Druga grupa wykluczeń obejmie odrzucenia wniosków związane z sytuacją prawną wnioskodawcy. Oczywiście pozwolenia na broń nie dostanie osoba prawomocnie skazana za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby. Jednak tutaj, niejako w randze środka zapobiegawczego, nie wydaje się pozwoleń osobom oskarżonym o takie przestępstwo. I tu sytuacja zaczyna się komplikować, ponieważ w Polskim prawie istnieje też zapis, który mówi o tym, że pozwolenia na broń nie udziela się osobie, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie, że broń tę mogłaby wykorzystać niezgodnie z prawem. Oznacza to, że pozwolenia na broń nie dostanie wiele osób, wobec których toczył się proces sądowy o przestępstwo z użyciem przemocy, ale zakończył się on uniewinnieniem. Często na wznowienie pozwolenia nie mogą liczyć osoby, które użyły broni w granicach obrony koniecznej i zrobiły to nawet z bronią legalnie posiadaną. Tak naprawdę ten punkt prawa jest dość mglisty, choć idea jego wprowadzenia w życie jest słuszna. Właśnie ten punkt uzasadnia wiele decyzji komendantów o odrzuceniu podania o wydanie pozwolenia na broń.
Polskie prawo, jeśli chodzi o wydawanie pozwoleń na broń, jest dość rygorystyczne. Faktem jest jednak, że wprowadzano je w interesie społeczeństwa. Odzywają się jednak głosy przeciwników obecnie funkcjonujących zapisów, i to zarówno zwolenników zaostrzenia przepisów, jak też ich złagodzenia. Sytuacja jest patowa, dlatego nikt nie zajmuje się tym problemem. Zresztą wydaje się, że do obecnie istniejących regulacji już się przyzwyczailiśmy i stanowią one istotny element ładu społecznego.

Występując o pozwolenie na broń, trzeba jasno określić, w jakim celu będzie ona używana. Oczywiście trzeba o pozwolenie wystąpić osobno dla każdej sztuki broni, w związku z czym każdy teoretycznie może pozwoleń na broń mieć kilka, przy czym z konkretnego egzemplarza broni będzie można korzystać tylko w sposób ustalony dla danego rodzaju
Najczęściej podawanym powodem składania wniosku jest oczywiście wypełnienie formularza z opcją broń do ochrony osobistej. Nieco rzadziej o podobne pozwolenia występują agencje ochrony i ich pracownicy i wówczas jest to broń przeznaczona do ochrony innych lub ochrony mienia. Także nierzadko podaje się, że broń będzie służyła do celów łowieckich. Wtedy razem z wnioskiem o pozwolenie na broń należy dostarczyć pewne dokumenty poświadczające członkostwo w Polskim Związku Łowieckim oraz zaświadczenie o zaliczeniu egzaminu przezeń prowadzonego. Można wystąpić o broń sportową i wówczas do wniosku dołącza się zaświadczenia klubowe oraz informacje o udziale w zawodach i osiąganej lokacie. Te informacje wprawdzie nie mają znaczenia dla wagi merytorycznej wniosku, ale są wymaganymi dokumentami pomocniczymi. Broń do celów kolekcjonerskich to oddzielna kategoria- czasem do kolekcji trafiają niefunkcjonalne egzemplarze broni, z których nie da się korzystać (mają najczęściej przewierconą komorę nabojową) i na takie pozwolenia nie potrzeba, jednak jeśli broń jest teoretycznie sprawna, wówczas należy wystąpić o pozwolenie na broń do odpowiedniej komendy policji. Ostatnia kategoria przeznaczenia do broń do celów szkoleniowych.
Oczywiście przy tym wszystkim obowiązują dodatkowe regulacje, które niektóre rodzaje uzbrojenia pozwalają posiadać bez specjalnych zezwoleń, jednak jeśli chodzi o wnioski o wydanie pozwolenia na broń to wiele z nich jest rozpatrywanych negatywnie właśnie ze względu na to, że cel posiadania broni jest nieprawidłowy lub odbiega od przedstawionego katalogu. Słowem- nie można posiadać broni w celu innym niż ochrona, sport, łowiectwo, kolekcjonerstwo lub szkolenia. Zabronione jest także, poza nielicznymi wyjątkami, użycie broni niezgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że osoba, która otrzymała pozwolenie na broń sportową, nie może użytkować jej jako broni łowieckiej. Najbardziej znanym wyjątkiem są tu granice obrony koniecznej, gdzie broń może być użyta niezgodnie z przeznaczeniem, a my możemy za to nie ponieść wszystkich prawnie przewidzianych sankcji.

Ostatnio na drzwiach wielu galerii handlowych obok znaku zakazu wprowadzania psów albo palenia tytoniu pojawiać się zaczęły naklejki informujące o zakazie wnoszenia lub posiadania broni palnej na całym terenie centrum. Nie ma jednak przepisów, które za złamanie tego typu regulaminu formułowałyby konkretna karę. Oczywiście wprowadzenie takiego regulaminu ma na celu zapewnienia klientom poczucia bezpieczeństwa i jest całkiem chlubne, jednak powstaje problem, gdyby właściciel terenu chciał dochodzić swoich praw na drodze sądowej.
Prawnicy jako podstawę do wprowadzenia takich regulacji podają prawo własności. Faktem jest, że dla własnej nieruchomości każdy może ustalić dowolny regulamin. Prawo jednak nie przewiduje konkretnych sankcji za złamanie takiego regulaminu. Z całą pewnością możemy zostać przez ochronę centrum handlowego wyproszeni, a jeśli będzie trzeba to nawet wyrzuceni siłą, możemy tez narazić się na nieprzyjemności związane z wizytą w pokoju ochrony a czasem nawet spotkaniem z funkcjonariuszem policji, ale raczej trudno będzie te niedogodności uznać za karę. Właściciel centrum handlowego może wymierzyć nam karę w postaci zakazu wstępu na teren obiektu, pytanie jednak, jak tę karę zamierza wyegzekwować.
Regulamin jest regulaminem i szacunek wymaga jego uszanowania. Właściciel budynku może wymyślić dowolny regulamin, a naszym, jako klientów galerii, obowiązkiem, jest się do regulaminu zastosować. Choć w wielu przypadkach decyzja o tym będzie wynikała wyłącznie z naszej dobrej woli, kultura i zasady współżycia społecznego nakazują, aby tego rodzaju przepisy szanować. Zawsze możemy poprosić ochroniarza o umieszczenie broni w skrytce depozytowej- większość galerii handlowych taką dysponuje, ale wykorzystywane są one rzadko.
Skąd w ogóle pomysł na tego rodzaju przepis? Przede wszystkim stąd, że ludzie nieprzychylnie patrzą na broń w miejscach publicznych. Oczywiście, w uzasadnionych przypadkach możemy ją przy sobie mieć, jeśli posiadamy stosowne zezwolenia, jednak zawsze warto wziąć pod uwagę fakt, że reakcje niektórych osób na broń czy nawet choćby zarys kabury są niezbyt przyjemne i choćby z troski o własne bezpieczeństwo i nerwy innych klientów galerii handlowych powinniśmy uszanować zakaz wnoszenia broni.

Ogólne przepisy odnoszące się do przewozu i przechowywania broni zakładają, że są one możliwe zawsze, w taki sposób, aby jednak broń (czyli również amunicja) nie stanowiła zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jest jednak od tej zasady pewien wyjątek. Wprowadza go artykuł 35 w ustępie 2.
Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.
Wynika z tego, że jako pasażerowie samolotów nie mamy prawa przewozić broni na pokładzie pasażerskim. Szczegółowe przepisu nie uniemożliwiają całkowicie transportu broni droga powietrzną, jednak przewożenie broni w bagażu podręcznym jest zakazane. Warto przy tym też zaznaczyć, że zakaz ten obowiązuje również samoloty polskich przewoźników kursujące na trasach zagranicznych, ponieważ zgodnie z prawem na pokładzie polskich samolotów obowiązuje polskie prawo bez względu od trasy, jaką pokonują maszyny.
Podobne przepisy w ustawach dotyczących broni wprowadziły po 11. września różne kraje. Obecnie przepis ten jest dość powszechny. Zresztą nawet w tych nielicznych krajach, gdzie przewożenie broni w samolocie zakazane nie jest, z pewnością jest bardzo silnie odradzane. Broń na pokładzie samolotu (po 11. września szczególnie) wzbudza zdecydowanie negatywne reakcje. Nie musimy się nawet szczególnie afiszować posiadaniem broni- sam fakt posiadania nie dość dokładnie ukrytej kabury już wzbudzi w pasażerach niepokój i może się cała sytuacja skończyć bardzo nieprzyjemnie nawet wtedy, kiedy nie mieliśmy żadnych złych zamiarów.
Przepis ten wprowadzony został w trosce o bezpieczeństwo przelotów. Choć do użycie broni na pokładach samolotów dochodziło bardzo rzadko, zabezpieczenie się przed nimi w drodze wprowadzenia odpowiednich przepisów na pewno nikomu nie zaszkodziło, zwłaszcza że istnieje pewien katalog sytuacji, w których osoby uzbrojone- głównie funkcjonariusze- mogą się na pokładzie znajdować. Szczególnie różnorodne prawodawstwo w tym względzie wprowadziły poszczególne stany- praktycznie każdy ma własne regulacje dotyczące przewozów broni w bagażu podręcznym i rozpiętość tych formuł waha się od prawie swobodnego przewozu do bardzo drastycznych obostrzeń w tym zakresie.

Aby zapewnić spokój i bezpieczeństwo w czasie rozprawy sądowej Kodeks Postępowania Karnego wprowadza zakaz wnoszenia broni na salę sądową:
Art. 356. § 1. Na rozprawie oprócz osób biorących udział w postępowaniu mogą być obecne tylko osoby pełnoletnie, nie uzbrojone.
Warto zwrócić uwagę na to, że przepis ten w swojej konstrukcji obejmuje również funkcjonariuszy, więc zasadniczo w czasie rozprawy sądowej na sali nie mogą się znajdować uzbrojeni funkcjonariusze. Aby jednak dać możliwość bezpiecznego osądzania o losie osób stwarzających szczególne zagrożenie dla siebie lub otoczenia, wprowadzono kolejny przepis w ramach tego samego paragrafu.
§ 2. Przewodniczący może zezwolić na obecność na rozprawie małoletnim oraz osobom obowiązanym do noszenia broni.
Zatem to sąd decyduje, czy na rozprawie mogą pojawić się uzbrojeni funkcjonariusze. Oczywiście jeśli nie ma ich na sali, zawsze znajdują się w pobliżu, aby w razie konieczności zareagować na sytuację zagrożenia.
Ten przepis ma oczywiście duże znaczenie. Po pierwsze gwarantuje bezpieczeństwo (choć jak pokazuje historia, broń do sądu może dostać się różnymi drogami). Po drugie jest to gwarancja maksymalnego zachowania powagi instytucji sądu. Ciężko byłoby sobie wyobrazić, aby w czasie rozprawy np. rozwodowej, która przecież też odbywa się w sądzie, na sali znajdowali się uzbrojeni strażnicy, bo i kogo mieliby oni pilnować. Sąd z założenia ma posługiwać się argumentami, a nie przemocą i po tę sięga się tylko wtedy, kiedy sytuacja jest szczególnie niebezpieczna, albo wtedy, kiedy nie znajdują posłuchu uwagi ustne. Warto też zauważyć, że nawet początkowa faza interwencji służb porządkowych zazwyczaj przebiega bez sięgania po broń, która naraża na uszczerbek powagę sali sądowej i jest tylko niepotrzebnym sygnałem wzbudzającym jeszcze większą agresję.
Podobne przepisy dotyczą budynków prokuratury, gdzie można znaleźć zapis zabraniający wnoszenia jakiejkolwiek broni lub przedmiotów niebezpiecznych do budynków prokuratur. Dążenie do wymiaru sprawiedliwości, w którym broń jest elementem zakazanym ma silne poparcie w środowisku prawniczym, jest też uzasadnione ze społecznego punktu widzenia, ponieważ oskarżony także ma prawo do poczucia bezpieczeństwa, które trudno byłoby zagwarantować, gdyby obserwatorzy lub uczestnicy rozprawy byli uzbrojeni.

Jest kilka miejsc, które odgórnie oznaczone są jako miejsca, w których nie wolno mieć przy sobie broni. Jednym z tych miejsc, oznaczony w Ustawie o prokuraturze, jest budynek prokuratury.
Art. 17b. [...] 1. Do budynków jednostek organizacyjnych prokuratury nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych.
Ten sam przepis precyzuje, że zapis ten nie dotyczy funkcjonariuszy, których służba wymaga posiadania broni. Zapis ten, zatytułowany „bezpieczeństwo w budynkach”, ma dwa wymiary. Po pierwsze rzeczywiście zwiększa bezpieczeństwo w budynku prokuratury, który jest uznawany za strefę, w której posiadanie broni może szybko przerodzić się w dokonanie czynu karalnego. Poza tym niektórzy prawnicy zauważają także drugi wymiar tego przepisu, czyli znaczenie moralne- prokurator, jako osoba oskarżająca, nie powinien stawać naprzeciwko oskarżonego, który ma przy sobie broń, ale naprzeciwko człowieka, który broń tę tymczasowo utracił w imię bezpieczeństwa przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości.
Przepis ten, gdyby został zniesiony, prawdopodobnie nie przyczyniłby się do wzrostu ilości przestępstw. Jednak jego wprowadzenie jest swego rodzaju gestem wobec prokuratorów, którzy są wysoką instytucją wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie generalnie zauważalna jest tendencja do wykluczania broni w budynkach związanych z wymiarem sprawiedliwości. Podobne przepisy obowiązują przecież w sądach.
Jest tak, że polskie prawo zabrania posiadania broni ze względów innych niż bezpieczeństwo i nie można tej tendencji określić mianem złej. Opinia, ranga, istota i powaga wymiaru sprawiedliwości wymagają, aby instytucje sądownictwa oczyścić z broni, która i tak budzi sporo negatywnych konotacji i raczej nie jest kojarzona w żaden sposób ze sprawiedliwością. Prokuratura i sąd mają być miejscem spotkania argumentów, a nie krzyżowania szabli, stąd podobne, nazwijmy je „kurtuazyjnymi”, przepisy, znalazły swoje miejsce nie tylko w prawodawstwie polskim, ale także w krajach zachodu. Warto dodać, że w wielu krajach podobne zapisy wprowadzono już dawno, a art. 17b Ustawy o prokuraturze został do jednolitego tekstu dodany dopiero ustawą z dnia 29. marca 2007 i wszedł w życie 12. lipca tego samego roku.

Definicja imprezy masowej, zawarta w ustawie o imprezach masowych jest dość ścisła, choć do krótkich nie należy. Jedynym z priorytetów wspomnianej ustawy jest też bezpieczeństwo uczestników podobnej imprezy. W kontekście broni warto tu przytoczyć artykuł 8:
„Zabrania się wnoszenia na imprezę masową i posiadania przez osoby w niej uczestniczące broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów, materiałów wybuchowych, wyrobów pirotechnicznych, materiałów pożarowo niebezpiecznych, napojów alkoholowych, środków odurzających lub substancji psychotropowych”.
Definicja ta jest jasna, a zakaz krańcowo zrozumiały. To dokładnie ten sam przepis, który zabrania wnoszenia rac czy petard na mecze a osoby łamiące ten zakaz podlegają karze właśnie za załamanie zacytowanego przepisu. Jednak przecież definicja imprezy masowej pozwala na znacznie szersze ujęcie tematu, bo imprezą masową jest każdy mecz, koncerty (zarówno te na stadionach, jak też na przykład na płycie lotnisk czy na obszarze rynku miejskiego).
Choć ustawa wiele wydarzeń wyłącza z definicji wydarzenia masowego (na przykład mecz piłki nożnej na obiekcie szkolnym), nie oznacza to, że tam można mieć przy sobie broń. Nie zakazuje tego wówczas co prawda Ustawa o imprezach masowych, ale zazwyczaj będzie można uznać taką imprezę za zgromadzenie. To samo dotyczy wielu wydarzeń, które podpadają pod definicję imprezy masowej, jednak nie gromadzą wystarczająco dużej liczby uczestników- w tych sytuacjach zastosowanie mogą znaleźć inne przepisy.
Uprawnionym do kontroli na ternie, na którym odbędzie się impreza masowa jest organizator imprezy, przy czym może on uprawnienia do kontroli wchodzących przekazać innym podmiotom i służbom, na przykład agencji ochrony. Oczywiście bez względu na to swoje uprawnienia zachowują funkcjonariusze Policji oraz Straży Miejskiej. Za naruszenie ustawy grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara aresztu, chyba że z faktu wniesienia lub posiadania broni będzie wynikało bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia osób postronnych, albo broń ta zostanie użyta- wówczas w grę wchodzą inne przepisy, które sankcjonują użycie broni jako przestępstwo, a nie jedynie wykroczenie.

Różne ustawy, głównie Kodeks Wykroczeń, przewidują rozmaite konsekwencje w przypadku wnoszenie broni w miejsca, gdzie jest to zabronione. Takich przypadków, zdefiniowanych w różnych przepisach jest kilka. Jednym z nich jest zakaz posiadania broni w czasie zgromadzeń.
Artykuł 52., par. 1., pkt 5 stwierdza, że kto:
„bierze udział w zgromadzeniu posiadając przy sobie broń, materiały wybuchowe lub inne niebezpieczne narzędzia podlega karze aresztu do 14 dni, karze ograniczenia wolności albo karze grzywny”.
Oznacza to ni mniej nie więcej, że podczas demonstracji, zgromadzeń, pochodów, manifestacji czy wieców nie można mieć przy sobie przedmiotów określonych między innymi w Ustawie o broni i Amunicji. To dość ważne, ponieważ zgodnie z przepisami przez ładunek wybuchowy rozumie się także niektóre materiały pirotechniczne, oczywiście nie wspominając już na przykład o koktajlach Mołotowa itp.
Kara wydaje się niezbyt surowa, ale warto zwrócić uwagę, że KW określa karę za samo posiadanie broni, natomiast gdybyśmy jej użyli, kara mogłaby być wyższa, zwłaszcza gdyby w następstwie użycia broni ktokolwiek doznał najmniejszego choćby urazu.
O tym przepisie mówi się też od kilku lat w kontekście zamieszek wybuchających w dniu Święta Niepodległości. Ściganie mniej lub bardziej zorganizowanej grupy sprawców zamieszek jest trudne, a wielu z nich było uzbrojonych między innymi w pałki. Te, zgodnie z definicją broni białej zawartej w Ustawie o broni i amunicji, nie mogą być wnoszone na teren zgromadzenia. Warto też odnotować, że w miarę możliwości także służby zabezpieczające korzystają w czasie demonstracji z ukrytej broni i rzadko mają przy sobie choćby sztukę ostrej amunicji. Wynika to z faktu, że także policja czy agencje ochrony zobligowane są do przestrzegania przepisów- oczywiście ich uprawnienia są większe i wynikają z obowiązków służbowych, natomiast dokłada się wszelkich starań, aby także w czasie zgromadzeń funkcjonariusze nie prowokowali w żaden sposób zamieszek.
Przepisy takie jak ten mają za zadanie zminimalizować ryzyko wypadku oraz popełnienia przestępstwa tam, gdzie jego skutki mogłyby być bardzo groźne. Podobne przepisy istnieją praktycznie w każdym kraju, a nawet w bardzo liberalnych, jeśli idzie o pozwolenia na broń, stanach USA.